komin og farin
Anna Dóra er komin og farin. Hún kom 19 apríl og var í tvær vikur og var ég í fríi alla daga nema þann fyrsta. Það var alveg yndislegt að hafa hana og ég vildi að hún hefði verið lengur. Það eina sem skyggði á var að hún var hálf veik mest allan tímann. Kom hingað með bullandi kvef og síðan var maginn líka eitthvað að hrjá hana...ekki gaman:( En við höfðum það samt voða gott saman og gátum gert mjög spennandi hluti. Toppurinn var ferðin okkar til Jórdaníu en við fórum bara tvær og skildum kallana mína eftir heima. Þetta var kærkomið frí fyrir mig og bara yndislegt að ferðast með Önnu Dóru. Ferðin var mikið ævintýri og byrjaði eiginlega strax daginn eftir að Anna Dóra kom þegar hún þurfti að koma niður í bæ og hitta mig til þess að fara í Muggamma ríkisbáknið til að fá nýtt visa til að geta farið út úr landinu og aftur inn í það (ekki hægt að fá visa þar eins og á flugvellinum í Cairo). Þetta kostaði smá hlaup en hófst á endanum. Síðan um kvöldið lögðum við af stað og byrjaði ferðin nú ekki glæsilega með 9 tíma langri rútuferð til Nuweiba á Sinaí skaga og var ferðin alveg að gera okkur vitlausar. Komum þangað í morgunsárið alveg dauðuppgefnar og skelltum okkur bara á hótel sem ég hafði pantað daginn áður og sváfum nokkra tíma eða þar til við þurftum að fara í ferjuna um hádegisbilið. Ekki byrjaði ferjuferðin vel - seinkaðu heilmikið vegna þess að hópur af ameríkönum var of seinn. Kom síðan í ljós að þetta var 11 manna hópur af nemendum úr AUC og þar á meðal ein stelpa sem er með mér í tíma! Ég gerðist náttúrlega fræg í ferjunni fyrir að kvarta og kveina og rífast - kvartaði undan því að ferjan væri látin bíða eftir svona litlum hóp án þess að nokkuð væri sagt eða gert fyrir mann (og fékk ókeypis drykk upp úr krafsinu, hehe) og síðan kvartaði ég undan reykingum starfsfólks en alls staðar voru skilti sem bönnuðu reykingar en samt var ég alltaf að finna starfsmenn að reykja (og nefið mitt finnur sko reykingalyktina langar leiðir! - sem betur fer höfðu þeir húmor fyrir þessu því að síðan kom í ljós að þessir sem ég var að rífast við út af reykingum voru landamæra og tollverðirnir í Jórdaníu! LOL! En þeir gerðu bara grín að þessu og hleyptu okkur í gegn með bros á vör:-) Lentum síðan í smá leigubílavandræðum þegar við komum út - leigubílstjórarnir ætluðu sko að nýta sér þetta gullna tækifæri vel og svindla stórt á okkur og vildu fá 50 dollara til að fara með okkur til Petru enda voru ekki aðrir valmöguleikar fyrir okkur en að taka bíl - en ég get nú verið ansi þrjósk og neitaði og að lokum kom þessi 11 manna hópur sem ferjan hafði beðið eftir út og ég talaði við þau og við fórum öll saman í hóp í tveimur bílum (einni lítilli rútu og leigubíl) og borguðum fimm dollara á manninn sem okkur leist mun betur á. Og hinir leigubílstjórarnir urðu ansi fúlir - áttu sko ekki von á því að við myndum getað reddað okkur svona og þarna misstu þeir af tækifæri til að fá pening frá okkur HAHA, gott á þá!! Þetta var alveg um 2 tíma akstur en við komumst að lokum á hótelið okkar og fengum okkur kvöldverð og fórum að sofa. Daginn eftir var stóri dagurinn þar sem við fórum að skoða rústirnar í Petru. Eitthvað höfðu hótelupplýsingarnar verið rangar því þar hafði staðið þegar ég pantaði að hótelið væri ekki nema 800 metra frá innganginum til Petru þannig að við Anna Dóra ákváðum bara að labba þangað...var nú aðeins lengra en við komum okkur þó á staðinn en þar sem þetta var niður stóra brekku þá sáum við að við myndum aldrei getað labbað til baka! Þegar maður fyrst kemur inn þá þarf að fara ansi langa leið áður en komið er að rústunum sjálfum og er hópur af mönnum sem býður manni ýsma farkosti þangað. Við völdum að fara á hestbaki fyrsta hlutann og síðan þurftum við að labba í gegnum náttúruleg göng (gjá) til að koma á aðalsvæðið. Við vissum í raun ekkert við hverju við máttum búast og vorum alveg dolfallnar yfir fegrðinni þarna. Rústirnar eru magnaðar og ótrúlega mikið sem hefur verið höggvið út þarna í fjallshlíðunum, út um allt og margt hátt uppi. Alveg með ólíkindum. En það sem heillaði okkur Önnu Dóru mest var náttúrufegurðin sem er alveg stórkostlegt. Rauðleit fjöll og klettar út um allt. Við löbbuðum alveg gífurlega mikinn þennan dag, vissum í raun voða lítið hvert við vorum að fara og enduðum uppi á fjalli (ætluðum rétt svona að kíkja hvað væri þarna uppi þar sem við sáum stíg, gerðum okkur enga grein fyrir að við myndum enda efst á toppinum!) Útsýnið þar var alveg ólýsanlegt. Síðan löbbuðum við niður aðra leið og skoðuðum hina og þessa hella og rústir á leiðinni. Fengum okkur síðan hádegismat og ákváðum síðan að leggja í enn eitt fjallaklifrið því það var víst klaustur sem átti að vera ein af aðalrústunum þar uppi og við vildum ekki missa af því. Og það var sko vel þess virði að labba þarna upp, bæði bara að fylgjast með landslaginu og síðan sjá þessa stóru og fallegu byggingu lengst uppi á fjalli! Við vorum að sjálfsögðu dauðþreyttar eftir alla þessa göngu þannig að á leiðinni til baka náðum við að semja um úlfaldafar fyrir afganginn af peningnum okkar þannig að við þyrftum ekki að labba alla leið til baka, nóg var að þurfa síðan að labba í gegnum gilið og þann spöl sem við tókum hest um morguninn. En á úlfaldabakinu náðum við að njóta þess að horfa í kringum okkur á marga þá staði sem við náðum ekki að labba fram hjá þar sem við fórum fjallakrókinn, hehe. Það er alveg endalaust hægt að skoða þarna og við sáum ekki nærri allt þó að við höfum kannski séð svona helstu staðina. Enda eru seldir 2 og 3 daga miðar líka en við ákváðum að láta okkur bara einn dag nægja og gera eitthvað annað næsta dag. Þannig að þegar við komum á hótelið báðum við þá um að panta fyrir okkur eyðimerkurjeppaferð daginn eftir og hótel í Aqaba þar sem ferjan fer. Morguninn eftir var náð í okkur á hótelið og keyrt með okkur til Wadi Rum eyðimerkurinnar. Við Anna Dóra höfðum nú farið áður í eyðimerkurferð saman, hér í Egyptalandi þegar hún kom í heimsókn jólin og áramótin 2002, en þetta var ekki síður mögnuð ferð og allt, allt öðruvísi eyðimörk. Ég er nefnilega búin að komast að því að eyðimörk er ekki bara eyðimörk og sandur er ekki bara sandur. Alls konar gerðir og litir til og þetta var alveg ótrúlega fallegt. Mikil litabrigði og mjög sérkennileg fjöll og klettar - eins og beint úr einvherri Disney teiknimynd þar sem leiðurblökur væru hangangi úr svona klettum. Þessi ferð var sko vel þess virði og mjög afslappandi eftir alla gönguna daginn áður. Síðan vorum við keyrðar á hóteli í Aqaba og slöppuðum aðeins af en auðvitað vildi ég skoða borgina líka þannig að við fórum út að rölta og skoða í búðir og versluðum meira að segja smá:-) Ferðin til baka virtist alveg endalaus en við komumst loksins heim seint að kvöldi. Það sem eftir var dvalarinnar tókum við bara rólega þar sem Anna Dóra var frekar slöpp. Skoðuðum smá í Cairo það sem Anna Dóra átti eftir að sjá en nutum þess annars bara að vera saman. Við fórum í Cairo turninn (sem sýndur var í Amazing Race 5) og komumst að því að hann er mesta peningaplokk sem til er. Var samt fínt að fara upp og skoða útsýnið. Anna Dóra gat áttað sig betur á legu borgarinnar og svona. Síðan fórum við líka í Borg hinna dauðu og röltum þar um á milli grafhýsanna. Og síðan má ekki gleyma nýjasta mallinu í bænum sem við kíktum að sjálfsögðu á! Og dvölin endaði síðan með kveðjukvöldverði á veitingastaðnum hans Magnúsar Ísfeld, nammi, namm:-)

 
bílaólán
Eitthvað bílaólán hefur verið að elta mig upp á síðkastið. Fyrst lenti Omar í árekstri á bílnum mínum þegar hann var að ná í Ísmael af leikskólanum bara rétt áður en Anna Dóra kom til landsins í heimsókn. Síðan þegar ég fékk bílinn til baka úr þeirri viðgerð þá bilaði hann bara tveimur dögum síðar (og sama og ekkert búið að keyra hann þessa tvo daga, eiginlega bara heim af verkstæðinu) og stoppaði þá á leiðinni út úr Cairo þar sem við vorum strandaðar þar til Omar kom og bjargaði okkur! Fengum mann til að kíkja á bílinn þar en hann gat ekkert gert þannig að við drógum hann til Maadi þar sem það var löng helgi og verkstæðið sem ég fer venjulega á lokað. Komum honum á annað verkstæði tveimur dögum síðar og þeir náðu að koma honum í gang en enn var eitthvað hikst í honum þannig að ég fór með hann á hitt verkstæðið þar sem þeir skiptu um einhvern hlut og sögðu að þá ætti allt að vera í góðu en bara þremur tímum eftir að ég fékk hann til baka var Omar á leiðinni til mömmu sinnar með Ísmael og hann stoppaði bara hér í götunni hjá okkur og aftur kom vélvirki sem gat ekkert gert og aftur þurfti að draga bílinn á verkstæði og var ég bara að fá hann núna í dag...vonandi fer hann ekki að bila aftur!